Pauso lang…

Kung pausuhan ang labanan kulelat ako jan… Gaya na lang nun uso yung VHS nun eh kabibili lang nila mama ng Betamax. Nung nagkaVHS kami at proud talaga ako nun with matching nenok pa sa barkada ko ng orig na mga VHS eh uso na pala ang VCD tapos naging DVD nung may VCD player na kami. Buti na lang at wala pang lumalabas na bago kaya kahit paano eh nakasabay din kami. Sabi nga nila “Huli man at magaling huli pa rin.” Pero di lang akojan huli maging sa mga balit at tsismis. One time habang nagyoyosi ako at nagbabasa ng dyaryo eh dumating yung isa kong kaofficemate na babae at tinatanong kung anong lumabas daw sa lotto. Sabi ko luma yung dyaryo na binabasa ko at nung nakaraang linggo pa yung binabasa ko. Tanong sya kung bakit ko daw binabasa, sagot agad syempre ako “Ma’am inaupdate ko lang sarili ko sa mga bagong balita.” Maging sa fashion medio huli at napagiiwanan din ako, hiphop na eh bell bottom pa ang suot suot ko, na ninakaw ko pa dun sa locker ng isang trabahador na katrabaho nila erpats.

At bakit ko sinulat eto eh dahil kay Kulapo. Gusto ko din kc tumabo ng madaming, sangkatutak at sangkaterbang singkong kulot. Kaya sumusunod ako sa yapak ni aydol, pero sa ngayon huli na naman ako sa uso, sila kumikita na ako KIKIta pa lang… (asteg parang 22o)

Advertisements

To all those born in the 1920’s to late 70′

NAKAKARELATE AKO KAHIT PAANO KAYA PINASKIL KO… ewan ko lang sa iyo…

Hi friends,lol you may have read this before…, but please read again. It is so nice and useful, hence I am sharing with you all here. It says-‘TO ALL THE KIDS WHO SURVIVED the 1930’s, 40’s, 50’s, 60’s and 70’s’
First, we survived being born to mothers who smoked and/or drank while they were pregnant.
They took aspirin, ate blue cheese dressing, tuna from a can, and didn’t get tested for diabetes.
Then after that trauma, we were put to sleep on our tummies in baby cribs covered with bright colored lead-based paints.
We had no childproof lids on medicine bottles, doors or cabinets and when we rode our bikes, we had no helmets, not to mention, the risks we took hitchhiking.
As infants &children, we would ride in cars with no car seats, booster seats, seat belts or air bags.
Riding in the back of a pick up on a warm day was always a special treat.
We drank water from the garden hose and NOT from a bottle.
We shared one soft drink with four friends, from one bottle and NO ONE actually died from this.
We ate cupcakes, white bread and real butter and drank Kool-aid made with sugar, but we weren’t overweight because, WE WERE ALWAYS OUTSIDE PLAYING!
We would leave home in the morning and play all day, as long as we were back when the streetlights came on.
No one was able to reach us all day.And we were OK. lol
We would spend hours building our go-carts out of scraps and then ride down the hill, only to find out we forgot the brakes After running into the bushes a few times, we learned to solve the problem.

We did not have Playstations, Nintendo’s, X-boxes, no video games at all, no 150 channels on cable, no video movies or DVD’s, no surround-sound or CD’s, no cell phones, no personal computer! s, no Internet or chat rooms……
WE HAD FRIENDS and we went outside and found them!
We fell out of trees, got cut, broke bones and teeth and there were no lawsuits from these accidents.
We ate worms and mud pies made from dirt, and the worms did not live in us forever.
We were given BB guns for our 10th birthdays, made up games with sticks and tennis balls and, although we were told it would happen, we did not poke out very many eyes.
We rode bikes or walked to a friend’s house and knocked on the door or rang the bell, or just walked in and talked to them!
Little League had tryouts and not everyone made the team. Those who didn’t had to learn to deal with disappointment. Imagine that!!
The idea of a parent bailing us out if we broke the law was unheard of. They actually sided with the law!
These generations have produced some of the best risk-takers, problem solvers and inventors ever!
The past 50 years have been an explosion of innovation and new ideas.
We had freedom, failure, success and responsibility, and we learned HOW TO DEAL WITH IT ALL!
If YOU are one of them CONGRATULATIONS!
You might want to share this with others who have had the luck to grow up as kids, before the lawyers and the government regulated so much of our lives for our own good
So please share with your friends, comment on this.

kaiLangan dAw may gaNito eh para mAgkadatUng…

Subukan nyo baka magkapera kayo… Kagaya ko wala pa kahit singkong kulot… Pero malay nyo eto na ang panahon para makaahon kayo sa pagkakalugmok sa putik… BWAHAHAHA…

Uso ngaun

Dahil sa hindi ako pumasok ngayon sa work eh nagkaroon uli ako ng oras para magpaskil ng post dito… Napulot ko lang actually eto habang namamasyal sa loob ng internet. like-like

USO NA BA TALAGA NGAYON AS IN, LIKE NOW NA BA OR LIKE MATAGAL NA ETO?

bYaheng eNgot

Kung bakit ganyan ang title eh basahin na lang ang karugtong nitong tinatype ko. Field work ang trabaho ko at ang destination ko madalas eh buong QC at Manila, tapos yung mga byaheng panorte gaya ng Bulacan, Pampanga at Zambales. Eh pagdating sa mga lugar eh tonto ako iisa lang ang ibig sabihin sa akin ng Roxas Boulevard, Quezon Boulevard at Aurora Boulevard. Ang West Ave., North Ave., East Ave. eh pare parehabYaheng eNgots din sa akin ang basehan ko nun eh dapat may landmark gaya ng tindero dun sa kanto ng yosi pag nawala yun dun sigurado naligaw na ako. Isang beses pinapunta ako sa bandang South sa may Coastal sa Baclaran. Hindi agad ako bumaba kc malayo pa sa stop light sabi ko sa kabila na lang ako bababa biglang dumerederecho dahil pagtawid pala nun eh tollgate na at bawal ng bumaba amputa sa Cavite na yata ako pinulot. So pagbaba ko eh with matching kamot ako sa ulo. Kinahapunan ng araw ding yun eh galing ako sa kung saan na hindi ko na matandaan basta dapat bumaba daw ako sa SM Bicutan eh di ko napansin kase aanga anga nga ako ayun nalampas na naman ako pinulot ang kawawang mama sa may Magallanes dahil bawal na namang magbaba sa kahabaan ng hiway na yun. Kaya abono ako to the max nung time na yun eh di pwedeng ireimburse ang katangahan, tubong lugaw sana ako. Tapos one time eh pinapunta naman ako sa Antipolo sa may bandang simbahan, eh dahil sa first time basta may Antipolong nakapaskil eh sakay agad ako sabi nung nag utos dulo daw yun pag nagbababaan na lahat bumaba na daw ako. So dulo nga kaya ginawa ko natulog muna ako dahil malayo naman ang byahe at sigurado gigisingin ako ng driver dahil dulo nga. Hindi ako nagkamali at pagdating sa kaduluduluhan eh ginising nga ako ng driver nga lang parang wala akong nakikitang Simbahan ng Antipolo??? Anak ng tungaw nasa Tanay na pala ako, nasakyan ko pala Tanay Antipolo dapat daw Antipolo simbahan. So balik uli ako di pa ako naniwala dun sa driver nung pagsakay ko nagtanong ako 15 pesos daw pamasahe papuntang Antipolo akala ko niloloko ako, nagbayad ako ng kwatro yun yung minimum tapos nagtanong ako dun sa Pulis na nagaabang ng mahuhuli. Aba’y nung tinanong ko sabi na tama yung driver na sinakyan ko. Kamot uli ako sa ulo at sakay uli ng jeep, pero ngayon di na ako natulog. Dyaske kaya pala ang sarap ng tulog ko na parang pinaghehele eh dahil puro bukid pala dinadaanan ng jeep papuntang Tanay. Pero hindi po talaga yan ang kwento ko. Yung susunod na paragraph sa ilalim yun talaga ang kwento ko. Haba ng intro noh…

Kaninang umaga eh dumerecho ako papuntang Pampanga para magserbis dun. Ng pauwi na ako eh sumakay ako sa Victory na ang destinasyon eh paCaloocan pero imbes na sumakay ng Express eh yung isa yung sinakyan ko pero hindi ordinary , ang “akala” ko eh electric fan at radio lang ang gamit kaya tinawag na ganun di ko lang matandaan yung nakapaskil eh pero pag naalala ko tyak na ilalagay ko dito, yun pala kaya di express papasok sa kaloob looban ng Pampanga at Bulacan as in para kang turista na namamasyal. So imbes na 1 hour mahigit inabot ako ng 2 hours mahigit. Pag dating ko tuloy ng bahay eh lamon de bandehado ang kain ko. Yun lang po thank you…

Halloween

Welkam bak sa akin dahil ang tagal kong nawala… Masyado kc ako nasilaw sa kinang ng pera kaya sinubukan kong mandukot at awa ng diOs ng Intsek eh nandito na naman ako. Bakit ganyan ang title eh lagpas na ang halloween? Hahabol ako pwede namang advance d ba, so hindi ako late masyado lang akong maaga for next year. Hmmm… kailan nga ba ang huling punta ko ng cemetery? I remember the last time na pumunta ako ng sementeryo eh sobrang tagal na kaya di ko na maalala, basta ang alam ko eh sa Dinalupihan Bataan yun na ang pangalan ng lugar eh “Kataasan”, kung sinong nag isip ng pangalan nun eh sa kanya na lang yun. Iba na ang dating nun eh parang pupunta ka ng circus o ng mall. Daming tindahan, daming mga teenager na kung pumorma eh akala mo aakyat ng ligaw, may sound system na balak yatang gisingin ang mga patay at magsayawan until the break of dawn, tapos kumpleto ang gamit ng mga kulukoy may baraha, alak at tsikas parang iniinggit yung mga namatay. Kaya siguro hindi na ako pumupunta ng sementeryo, bukod sa wala na ako sa uso eh di na bagay sa akin yung manghuli ng gagambang sementeryo.

SOrry kung ngayon mga repa… naban kc account ko dahil may pinost daw akong di kanais nais sa mata ng wordpress pero ngayon ok na… so tuloy ang ligaya…